Awak tidak tahu perangai lelaki.
Awak tidak tahu perangai lelaki?
Awak memang fikir saya telefon kerana mengalami ketidakhadaman?
Jika saya kata, "Saya teringatkan awak ketika berjalan kawasan ini",
maknanya saya mahu jumpa awak.
Jika saya kata, "Saya tertanya-tanya apa awak buat tadi",
maknanya saya memang mahu tahu tentang diri awak.
Ketidakhadaman itu hanyalah...
salah satu alasan.
Awak tidak pernah dengar khabar angin tentang saya?
Saya ini tidak bermoral,
berperangai buruk, dan...
Saya bukan jenis orang dengar khabar angin.
Apabila saya marah, saya boleh jadi amat biadab...
Saya tidak peduli.
Apabila saya bercinta, ia pasti gagal...
Maknanya saya juga ada peluang.
Oh Tuhan.
Tidak.
Saya boleh beri peluang kepada mana-mana lelaki,
kecuali awak.
Saya tidak mahu.
Mana-mana lelaki kecuali saya?
Ya.
Mana-mana lelaki kecuali awak.
Saya percaya awak sudah faham sekarang.
Saya pergi dahulu.
(Gi Dae Ju)
Jika cakap awak mahu letak jawatan, putuskan sahaja talian.
Saya tidak mahu ditolak dua kali dalam sehari...
Apa?
Saya pukul orang? Apa awak cakap ini?
Apa? Di Internet?
- "Internet"? - Okey. Selamat tinggal.
Saya nampak Pengarah Do Min Ik serang pemandunya.
Apa? Bila orang ini nampak?
Esok ada mesyuarat lembaga pengarah. Saya perlu buat sesuatu.
(Saya nampak Pengarah Do Min Ik serang pemandunya.)
Kenapa dia berdiri sahaja?
Oh Tuhan.
Hei.
Biar saya tolong awak.
Apa?
Apabila Adam Membuka Matanya.
(Episod 5: Apabila Adam Membuka Matanya)
Saya tidak pasti jika ini akan berhasil.
Industri filem Korea berada dalam genggaman syarikat saya.
Sudah tentu saya pernah melalui masalah seperti ini.
Kita perlu cari orang yang muat naik artikel itu secepat mungkin,
jelaskan kejadian itu,
dan minta dia padam artikel itu,
Sebelum semua pekerja masuk kerja esok pagi.
Bagaimana kalau...
saya memang pukul orang?
Tapi, awak tidak buat begitu.
Awak percaya saya?
Sebenarnya.
Saya dapat rasa yang...
awak tidak begitu membenci saya.
Ini tempatnya.
Ya. Ini tempatnya.
Helo.
Adakah dia akan datang?
Ya.
Saya diberitahu dia ke pengebumian salah seorang saudaranya.
Dia patut sampai tidak lama lagi.
Saya serba salah.
Saya mahu awak pulang kerana cuaca yang sejuk.
Pada masa yang sama,
saya mahu awak tunggu bersama walaupun cuaca sejuk.
Jika saya balik, awak tentu akan telefon setiausaha awak.
Sama sahaja. Apa-apa sahajalah.
Setiausaha saya?
Bos Korea perlu baiki...
mentaliti lemah mereka yang selalu telefon setiausaha dahulu...
apabila sesuatu berlaku.
Saya tidak terfikir pula mahu telefon setiausaha saya.
Kenapa?
Sebenarnya...
saya mahu dia berehat.
Dia ambil cuti separuh hari.
Mungkin dia mahu bertemu seseorang.
Dia nampak amat teruja.
Awaklah, tidak guna.
Sekalipun dia datang,
dia hanya akan minta maaf bagi pihak saya.
Memburukkan lagi keadaan, saya sedikit...
Saya agak berbeza berbanding dengan bos lain.
Saya pasti itu sudah pun..
buat dia kepenatan di pejabat.
Saya tidak mahu telefon dia pada waktu begini...
semata-mata untuk mengurus hal seperti ini.
Saya takkan telefon dia.
Cuaca agak sejuk.
Ibu burung biasanya melindungi anak burung...
daripada kesejukan dengan menggunakan badan sendiri.
Itu takkan berlaku.
Penguin yang tinggal di Antartika...
merapatkan badan seperti ini...
untuk mengekal suhu badan.
Kenapa awak selalu sebut tentang haiwan?
Boleh awak fikirkan sesuatu yang lebih sesuai untuk manusia?
Kalau begitu...
Jika kita hangatkan tangan,
kapilari akan mengembang,
dan itu akan membantu dalam melancarkan peredaran darah.
Itu yang orang selalu buat...
ketika sesat di kawasan pergunungan.
Bagaimana?
Saya rasa saya mula rasa hangat.
Kenapa dia lambat sangat?
Itu lelaki...
di Internet yang awak cari.
Awak mampu untuk uruskan sendiri?
Saya perlu pergi sekarang.
Ya, sudah tentu. Saya patut uruskan hal ini sendiri.
Terima kasih banyak untuk hari ini.
Adakah kita akan berjumpa lagi?
Tidak.
- Tidak? - Tidak.
Okey.
Awak serius?
Tentulah, saya serius.
Saya tanya jika dia ada janji temu, dan dia jawab ya.
Saya tanya jika ia Veronica,
dan dia jawab ya lagi.
Dia juga nampak agak kepenatan.
Tapi, anak lelaki saya sihat...
Kalau begitu, nampaknya anak saya dan anak lelaki awak...
akan bercinta tidak lama lagi.
Oh Tuhan.
Kenapa?
Awak pasti semuanya berjalan lancar?
Ibu dapat tidur lena semalam?
Saya baik sahaja, terima kasih.
Tunggu sebentar.
Nampak seperti awak tidak dapat tidur.
Apa yang membuatkan dada awak rasa sesak?
Adakah itu lingkaran gelap?
Sementara kita masih bercakap tentang hal itu,
jika awak tidak sibuk,
boleh awak tolong ikat kedua-kedua tangan saya?
Tangan saya ini...
selalu mahu menelefonnya.
Saya rasa lebih baik ikat sahaja tangan saya.
Lelaki itu...
Dia tentu tahu...
cara mahu menjual mahal dengan wanita.
Helo?
- Ibu! - Ya?
Boleh awak cabut bola mata saya?
Mata selalu saya mahu melihat telefon bimbit saya.
Boleh awak ambil bola mata saya?
Okey...
Ibu!
Tidak.
Jangan.
Tunggu.
Dengar betul-betul.
Mulai saat ini, anak awak jangan telefon Veronica.
Apa akan berlaku apabila seseorang...
mengulum gula-gula di dalam mulut...
dan tiba-tiba meludah ia keluar?
Itu akan buat anak perempuan saya sangat terdesak,
dan dia tentu mahukan lagi.
Seakan-akan ada cendawan enoki...
tumbuh di hatinya.
Okey, saya faham.
Jumpa awak di mesyuarat lembaga pengarah nanti.
Buat masa ini tumpukan perhatian pada kerja dan bukan janji temu.
Okey, ibu. Jumpa awak nanti.
Oh Tuhan,
dahulu awak kecil ini sahaja.
Tapi, sekarang awak sudah besar.
Malah sekarang, awak tahu cara menghancurkan rancangan orang.
Apa maksud awak?
Awak tunggu di sini semata-mata hal itu?
Awak salah faham tentang kejadian yang awak nampak.
Jika awak tidak percaya saya,
saya akan beri awak nombor telefon pemandu saya.
Awak boleh tanya dia sendiri.
Tidak, saya akan buang artikel itu.
Betulkah?
Sebenarnya,
sebaik sahaja saya memuat naik artikel itu,
saya terima panggilan tentang kematian pak cik saya.
Dan, saya mula rasa resah.
Sebab itu manusia tidak patut buat jahat.
Awak dalangnya?
Puan, boleh beri saya sup lagi?
Boleh.
Hei!
Oh Tuhan!
Kenapa dengan awak?
Apa awak buat dengan ketiak saya yang suci ini?
Maafkan saya...
Saya tidak cukup tidur malam tadi.
Maafkan saya...
Oh Tuhan. Maafkan saya.
Maaf. Tolong beri laluan.
Tolong kasihankan saya.
Oh Tuhan.
Oh Tuhan, apa dia buat dengan ketiaknya?
Bau tangan saya seperti siput kong walaupun sudah banyak kali cuci.
Tangan saya hampir mereput.
Awak nampak sangat segar hari ini.
Helo, Pengarah Do.
Melihat wajah awak yang berseri, tentu awak tidur lena.
Saya tahu awak tidak boleh nampak.
Awak tahu...
apa yang terjadi pada bos awak malam tadi?
Keadaan sangat sejuk dan gelap.
Dan, saya boleh melihat embun pagi...
Sesuatu berlaku?
Lupakan sahaja.
Tidak mengapa asalkan awak tidur lena.
Awak tahu hari ini hari apa, bukan?
- Mari kita pergi. - Okey.
Lelaki berambut kerinting dengan ketinggian 172cm hingga 173cm.
Pengarah Lee?
- Betul. - Bagus.
Lelaki berambut nipis di tepi...
dengan ketinggian antara 176cm hingga 177cm.
Helo, Pengarah Kim.
Kenapa awak tunggu di luar?
Oh Tuhan, awak sentiasa menyokong saya.
Maaf, saya cuma mahu menyambut awak.
Itu Pengarah Park dan Pengarah Woo.
Jika teruskan begini, tiada orang tahu awak menghidap prosopagnosia.
Setakat boleh mengecam orang tidak mencukupi.
- Saya tidak nampak raut wajah. - Raut wajah?
Mesyuarat lembaga pengarah perlukan saya melihat raut wajah mereka.
Apabila difikirkan semula,
Pengarah Kim dan Pengarah Park...
nampak agak serius.
Pengarah Park.
Pengarah Park, kenapa awak nampak sangat serius?
Saya dengar ibu awak dimasukkan ke hospital.
Dia tidak sihat?
Oh Tuhan, tidak hairanlah dia Pengarah Pembaca Fikiran.
Mari berbual di dalam.
Lapan undi menyokong dan tiga menentang...
yang bermakna kita akan tandatangan perjanjian pelesenan paten...
bersama YK Ventures.
Memandangkan mesyuarat sudah selesai,
boleh saya belanja awak semua makan tengah hari?
Sekejap.
Duduklah dahulu.
Kenapa?
Adakah kita sudah pesan makanan?
Begini,
saya terima satu video pagi tadi.
Saya juga.
- Saya juga. - Saya juga.
Saya juga.
Awak cakap tentang video apa?
Apa ini?
Min Ik.
Apa yang berlaku?
Tentu dia ada sebab untuk buat begitu.
Bukankah begitu?
Sebenarnya, ada salah faham.
Sudah tentu.
Tentu sebabnya antara dadah atau alkohol.
Pengarah Park.
Apa pun, benarlah awak pukul orang.
Semua pengarah pun menerima video ini.
Tunggu masa sahaja sebelum pihak media dapat tahu.
Antara ramai orang, kenapa awak pukul pemandu awak?
Isu seperti ini sangat sensitif kebelakangan ini.
Boleh menyebabkan orang memboikot kita.
Kenapa awak kata begitu?
Itu kesalahan yang takkan dihukum melainkan dia didakwa.
Dia takkan didakwa...
melainkan mangsa menuntut hukuman dijatuhkan.
Awak seorang pendakwa raya, Pengarah Lee.
Apa? Maksud saya,
isu di sini bukan hukuman.
Imej syarikat akan terjejas.
Jika awak tidak mahu ia diperbesarkan-besarkan,
awak patut letak jawatan.
"Letak jawatan"?
Awak semua mahir sembunyikan kesalahan sendiri.
Dan, sekarang awak suruh saya letak jawatan...
dengan alasan ia melibatkan maruah syarikat?
Kalau begitu, apa?
Awak mahu mengadakan mesyuarat pemegang saham?
Apa awak lakukan?
Awak memperdayanya untuk meletak jawatan tiga tahun lalu.
Awak fikir ia akan berjaya lagi?
Lebih baik hal ini tidak diperbesarkan.
Awak semua...
setuju dengan Pengarah Park?
Awak...
menyokong dia?
Saya tidak dapat lihat...
orang yang cuba menyokong saya dan bilangannya.
Saya tidak nampak apa-apa.
Apa? Kenapa lama sangat?
Mari mengundi secara mengangkat tangan.
"Mengundi secara mengangkat tangan"?
Jadi, kita boleh memutuskan dengan serta-merta.
Oh Tuhan.
Benarkah awak perlu buat begini?
Oh Tuhan.
Ini bukan seperti pemilihan presiden kelas.
Enam.
Saya perlu sekurang-kurangnya enam orang di pihak saya.
Ibu akan berpihak kepada saya.
Mereka berdua sentiasa menyokong saya.
Pengarah Lee.
Saya sangka saya memenangi hatinya.
Sama ada dia atau Pengarah Kim akan angkat tangan.
Dan, Dae Ju sudah pasti menyebelahi saya.
Jadi, sudah ada lima orang.
Maksudnya saya boleh dapat enam undian.
Jika awak tidak suka,
letak jawatan sahajalah.
Saya pilih mengundi secara mengangkat tangan.
Min Ik.
Pengerusi. Mari teruskan.
Okey.
Nampaknya kita tiada pilihan lain.
Jadi, mari teruskan.
Jika 6 daripada 11 pengarah di sini angkat tangan,
ia akan diluluskan.
Pengarah Woo, awak mulakan dahulu.
Pengarah Lee.
Lima orang sahaja.
Jadi, ia ditolak, bukan?
Tunggu.
Ada seorang lagi.
Awak menyokong...
atau menentang?
Pengarah Gi Dae Ju.
Saya sokong.
Setiausaha Jeong, boleh tinggalkan kami sebentar?
Baiklah, Pengarah Gi.
Apa yang berlaku?
Awak buat banyak kejutan...
tapi ini tidak masuk akal.
Awak kata awak mahu meletak jawatan dua hari lalu.
Tapi, hari ini awak keluarkan saya daripada lembaga pengarah?
Bawa hal ini ke mesyuarat pemegang saham.
Apa?
Jika awak tidak meletak jawatan dengan sukarela,
mereka akan buat apa sahaja untuk menjatuhkan awak...
sehingga presiden baru dilantik. Awak masih tidak faham?
Bagaimana kalau pemegang saham tidak bersetuju?
Kenapa pula?
Bukannya awak sakit pun.
Mereka boleh lakukan tiga tahun lalu kerana awak sakit,
tapi awak sihat sekarang.
Satu pertiga pemegang saham mesti menghadiri mesyuarat.
Ada kemungkinan besar mesyuarat itu akan dibatalkan.
Kita ada dua bulan sahaja lagi sebelum pemilihan presiden diadakan.
Jika ia dibatalkan, tidak sempat atur satu lagi mesyuarat.
Sekalipun mesyuarat pemegang saham diadakan,
awak mungkin takkan tersingkir.
Ketika itu, lembaga pengarah tidak boleh buat apa-apa.
Jika awak memang ambil berat,
saya mahu tanya awak sesuatu.
Kenapa awak cakap awak mahu berhenti kerja?
Kenapa?
Sebenarnya...
saya pergi ke balai polis semalam.
Akhirnya awak pergi juga.
Apa awak beritahu mereka?
Saya beritahu mereka hal sebenar.
Baiklah, Pengarah Gi.
- Saya akan masuk lewat sedikit. - Persimpangan Hwangcheon.
Di persimpangan, belok ke kiri.
Ada hal mustahak berlaku. Jadi, saya pergi ke rumah ibu saya malam itu.
Dan,
saya tidak jumpa awak malam itu.
Baiklah, bos.
Maaf. Saya akan cari lagi.
Jadi, mereka mengundi secara mengangkat tangan.
Dan, enam orang mengangkat tangan.
- Jadi, apa yang berlaku sekarang? - Jelas sekali.
Jika dia dipecat di mesyuarat pemegang saham,
tentulah...
dia tidak boleh jadi presiden.
Tapi, kebanyakan mereka sukarela letak jawatan sebelum itu berlaku.
Cik Lee.
- Helo. - Helo.
Cik Lee, maaf.
Tapi, saya terpaksa pergi sekarang. Maafkan saya.
Ke mana dia mahu pergi dengan tergesa-gesa?
Awak tidak dengar?
Video Pengarah Do menyerang pemandunya telah tular.
Ada video?
- Cepat pecat dia. - Ibu.
Awak nampak Dae Ju angkat tangannya semasa mesyuarat.
Awak memang terlalu percayakan orang dengan melulu.
Bagaimana masih percayakan orang selepas kejadian tiga tahun lalu?
(Tiga Tahun Lalu)
Kapsul gloripen.
Bagaimana awak boleh dapat preskripsi saya?
Awak tahu ubat ini untuk apa?
Preskripsi untuk merawat sindrom psikogenik degeneratif...
akibat kecacatan vaskular serebrum.
Ini sama seperti menghidap demensia atau...
kesan sampingan penyakit otak.
Ingatannya masih datang dan pergi?
Saya sangka dia sudah pulih sepenuhnya.
Seseorang yang menghidap demensia tidak boleh mengetuai syarikat ini.
Apa yang berlaku? Otaknya bermasalah?
Saya sudah cakap awak sihat. Kenapa selalu datang jumpa saya?
Saya mahu awak periksa untuk pastikan saya memang sihat.
Saya sudah cakap. Pemilihan presiden semakin dekat.
Jika awak risau sangat,
bagaimana jika awak cuba ini?
Apa itu?
Ini untuk menguatkan otak. Anggaplah sebagai tambahan pemakanan.
Ini yang biasa diminta oleh pelajar yang cemas ketika musim peperiksaan.
Saya sudah agak awak akan beri sesuatu.
(Preskripsi)
Setiausaha Lee...
(Presiden Sim Hae Yong)
Sudah lebih sepuluh tahun saya disahkan pulih sepenuhnya.
Doktor mempreskripsikan ubat jikalau perlu.
"Orang yang kurang upaya daripada segi fizikal atau mental..."
"dan terhalang daripada menjalankan tugasnya..."
"tidak boleh dilantik sebagai presiden."
Awak pun tahu ini termaktub dalam tata-urusan syarikat, bukan?
Bagaimana awak boleh tidak tahu setiausaha awak sendiri...
bersubahat dengan mereka? Dungu betul.
Awak juga cuba jadikan dia pekerja tetap.
Orang sanggup buat apa-apa sahaja demi duit.
Sebenarnya lebih kepada,
mereka yang berduit memanipulasi orang lain dengan duit.
Puan, tidak perlu sediakan makan malam saya.
Saya belum makan,
tapi saya sudah pun kenyang.
Saya akan pergi ke gunung, burung sewah padang
Saya akan pergi ke gunung
Letak jawatan sebelum mesyuarat pemegang saham.
Saya akan fikirkan.
Letak sahaja jawatan.
Sebelum awak memalukan diri dengan video itu.
Pecat semua orang yang berada dekat dengan awak termasuklah...
Gi Dae Ju, pemandu dan setiausaha awak.
Sejak bila awak, sebagai setiausaha,
dibenarkan datang ke rumah bos dan panggil dia keluar?
Awak akan letak jawatan?
Jangan letak jawatan.
Adakah setiausaha...
yang patut beri arahan kepada bos?
Bukankah patut sebaliknya?
Mari tukar tempat untuk hari ini sahaja.
Saya perlu beri arahan kepada awak.
Tolong jangan letak jawatan, tuan.
Jika saya mengundur diri daripada lembaga pengarah,
tentulah saya tidak boleh jadi presiden,
tapi itu tidak mengganggu jawatan saya sekarang.
Jadi, kontrak awak selamat.
Awak fikir saya buat begini kerana kontrak?
Bukankah begitu?
Saya rasa awak hebat.
Apabila awak sanggup tebalkan muka datang berjumpa saya,
dan minta saya kembali bekerja.
Apabila awak kata awak takkan tewas dengan penyakit awak...
sekalipun tiada ubat.
Apabila awak menghafal ketinggian...
dan gaya rambut semua pekerja...
dan menyapa pengarah lain tanpa sebarang masalah.
Apa awak buat ini? Awak buat saya rasa terharu.
Apabila bos saya bangga, saya juga bangga.
Apabila bos saya sedih,
saya juga sedih. Itulah tugas saya.
Jangan berputus asa.
Teruslah berusaha sehingga awak jadi presiden.
Saya akan bantu awak.
Dengan membuat bos saya jadi hebat,
diri saya juga boleh jadi hebat.
Mari tunggu dia. Bukan mudah untuk dia bercakap.
Saya sangat lapar.
Lapar betul.
- Tidak guna betul. - Oh Tuhan.
Tentang peletakan jawatan...
Bagus. Katakan sahaja sekarang.
Awak buat keputusan yang betul.
Mari tamatkan mesyuarat ini sekarang.
Bagaimana kalau kita...
makan seolleongtang untuk sarapan tengah hari?
- Saya takkan meletak jawatan. - Apa?
Do Min Ik, kenapa...
Pak cik saya sentiasa menjadi suri teladan kepada saya.
Sama seperti tiga tahun lalu,
dia tidak pernah berputus asa. Dia sentiasa buat yang terbaik.
Dan, sebagai orang muda,
saya tidak patut berputus asa dengan isu sekecil ini.
Lagipun, sekarang saya ada orang yang boleh bantu saya...
menjadi presiden.
Mulai sekarang,
saya akan berjuang habis-habisan.
Mari kita lihat orang...
yang akan menang.
- Saya sudah lakukan. - Syabas.
Sekarang, apa kita patut buat dahulu?
Kita patut tukar pejabat.
Kita tidak tahu. Mungkin ada orang memerhatikan kita lagi.
Jung Hee, saya sudah pulang.
Kenapa awak pulang pada waktu siang, puan?
Apa itu?
Ini baju saya, bukan?
Lengan baju ini terlalu panjang.
Sekejap, awak cedera?
Awak ambil baju ini dari beg itu?
Ini sut bos saya!
Patutlah selesa dipakai.
Tanggalkan baju ini sekarang juga!
Awak langsung tidak tahu baju yang awak pakai.
Kemeja ini. Awak tidak bau darah?
Saya sepatutnya bawa ke kedai dobi.
Bagaimana saya boleh lupa?
Itu bunyi apa?
- Mungkin ini milik Pengarah Do. - Kyun Woo!
Sememangnya, saya hanya seorang wanita.
Kyun Woo!
Maafkan saya!
(Uji Bakat Filem "Istanawati Yang Berani")
Cik.
Ibu awak cakap awak cantik, bukan?
Saya pasti dia cakap Jun Ji Hyun tidak secantik awak.
Dan, awak boleh jadi aktres yang lebih berjaya daripada dia.
Jika awak rasa lakonan saya teruk, terus terang sahajalah.
Jangan libatkan ibu saya. Itu tidak adil.
Okey. Lakonan awak teruk. Calon seterusnya!
- Itu sahaja? - Tentulah.
Awak tidak pandai berlakon dan suka menjawab.
Apa yang awak jangkakan?
Awak yang kutuk saya dahulu, mak cik.
"Mak cik"?
Tolong jangan...
Cik! Tolong bertenang!
Dan, awak baru sahaja mengutuk saya!
Saya seorang manusia dan wanita.
Berani awak hina saya dengan memanggil saya mak cik?
Awak yang menghina saya.
Awak sepatutnya menilai saya tapi langsung tidak pandang saya.
Awak selalu melihat telefon bimbit awak.
Kenapa pula itu salah saya?
Itu salah awak kerana gagal menarik perhatian saya.
Awak tahu betapa memalukan...
bagi saya kerana gagal di uji bakat sebesar ini?
Saya amat kecewa dengan diri saya kerana gagal uji bakat.
Saya tipu kakak dan lari dari rumah kerana mahu menjadi bintang filem.
Kenapa awak perlu buat saya rasa teruk...
dengan menyebut ibu saya yang sudah tiada?
Saya suka keberanian awak.
(Uji Bakat filem "Istanawati Yang Berani")
Awak mahu saya cakap begitu?
Awak datang ke uji bakat.
Jadi, buktikan yang awak pandai berlakon.
Kenapa awak cuba buat saya kasihankan awak?
Dan, awak fikir kemahiran lakonan awak cukup bagus...
untuk awak lari dari rumah?
Maafkan saya atas kata-kata saya tentang ibu awak.
Awak patut minta maaf juga.
Maafkan saya, mak cik...
Apa patut saya panggil awak?
Panggil sahaja saya "wanita".
"Maafkan saya, wanita."
Maafkan saya, wanita.
Seterusnya!
(Uji Bakat Filem "Istanawati Yang Berani")
Tidak mungkin.
0106421?
Saya padam nombor telefonnya,
tapi tentu akal saya yang tajam sudah dapat menghafal.
Itu panggilan di nombor telefon satu, bukan?
Telefon yang saya guna untuk VIP.
Telefon nombor sepuluh...
yang awak guna untuk orang awak tidak mahu bercakap.
Siapa itu?
Presiden Sim Hae Yong.
Veronica Park bercakap.
Awak akan dihubungi berkenaan mesyuarat pemegang saham luar biasa.
Saya harap awak akan hadir.
Saya tidak mahu.
Jika saya habiskan masa dengan mesyuarat tidak penting seperti ini,
saya takkan ada masa untuk minum bersama lelaki.
Ini ada kaitan dengan Pengarah Gi.
Saya dengar hubungan awak berdua baik.
Itu yang dia beritahu awak?
Dia beritahu awak hubungan kami baik?
Ya, betul.
Apa yang dia fikir?
Hadiri mesyuarat itu...
dan awak boleh berjumpa dengan dia.
Tapi, lebih baik jika saya diberi kuasa sebagai wakil awak.
Presiden Park, ia nombor yang awak nanti-nantikan, 6421!
Hebat! Saya perlu putuskan panggilan.
Veronica Park bercakap.
Saya tidak cam nombor ini.
Boleh saya tanya siapa ini?
Ini saya, Gi Dae Ju.
Boleh kita jumpa hari ini?
Saya tidak pernah menjejakkan kaki ke dalam suite hotel.
Saya faham ini kali pertama awak berada di suite hotel enam bintang.
Tapi, perlukah awak bawa periuk nasi itu...
dan rosakkan hiasan dalaman hotel ini?
Di sini ada bufet yang awak boleh makan apa sahaja awak mahu.
Saya juga bawa seluar longgar agar saya boleh makan banyak.
Tapi, saya tidak boleh selalu makan bufet...
sebelum mesyuarat pemegang saham diadakan.
Itu sangat mahal.
Saya lupa bawa pemacu USB.
Pemacu USB?
Ingat sut yang awak pakai pada malam awak diserang?
Saya jumpa ia dalam sut itu.
Apa awak cakap ini? Saya ambil itu dari rumah Dae Ju.
Apa? Tidak mungkin.
Saya pasti ia ada dalam beg kertas.
Kita sudah sampai. Suite hotel.
Bagaimana dengan kereta?
Awak tidak perlu datang ke sini buat sementara waktu.
Pengarah Do akan tinggal di sini buat beberapa hari.
Kalau begitu, biar saya hantar awak pulang.
Tidak, tidak mengapa. Kenapa pula?
Begini...
Awak berdua bekerja dengan kuat. Saya juga mahu menolong.
Saya akan hantar awak pulang dengan selamat.
Di mana saya patut bermula?
Jika saya mula dengan jualan, nampak sedikit angkuh.
Adakah terlalu ketara kalau awak mulakan dengan permohonan maaf?
Apa yang dia akan buat kalau dia di tempat saya?
Siapa?
Awak bercakap tentang Veronica Park?
Mungkin dia...
lebih berpengalaman dengan hal sebegini berbanding saya.
Apa yang buat awak menyukai dia, Pengarah Do?
Saya?
Kenapa awak fikir saya menyukai dia?
Awak memang fikir bos awak...
akan jatuh cinta dengan wanita yang dia baru jumpa?
Saya rasa ini kali pertama awak minta nombor telefon wanita...
yang awak baru jumpa.
Dia lebih kaya daripada saya.
Keluarganya lebih berkuasa dan dia lebih cekap.
Memang patut pun, bukan?
Saya akan urus kehidupan cinta saya sendiri.
Kejut saya apabila nasi sudah masak.
Sudah beberapa hari saya tidak tidur lena. Jadi, saya letih.
Jika...
seseorang wanita itu...
tidak berduit,
bukan daripada keluarga yang ternama,
dan langsung tidak cekap,
awak tentu tidak suka dia, bukan?
Pengarah Do?
Pengarah Do.
Saya sudah banyak silap,
dan saya rasa bersalah.
Tapi, saya akan tebus dengan bekerja kuat.
Jadi, tolong jangan menyukai dia.
Jika awak menyukai dia dan akhirnya terluka disebabkan dia,
saya pun akan terluka.
Oh Tuhan.
Saya tidak tidur.
Awak dengar semuanya?
Bagaimana awak boleh begitu dungu?
Siapa yang boleh tertidur dengan begitu cepat?
Maksud saya...
Jawablah jika awak masih berjaga. Kenapa awak diam?
Saya hampir tertidur.
Seperkara lagi, awak sakit?
Saya rasa saya dengar awak cakap...
awak luka.
Pergelangan tangan saya. Sakitnya.
Saya lap semua pinggan hingga pergelangan tangan saya sakit.
Oh Tuhan, saya patut rendam tangan dalam air suam.
Awak tahu rupa paras Veronica Park, bukan?
Awak tidak tahu?
Tentulah, saya tahu.
Cantikkah?
Kenapa kalau dia cantik?
Dia cantik atau tidak?
Jika saya cakap dia cantik, awak akan lebih menyukainya.
Boleh awak...
gambarkan rupa parasnya dengan lebih lanjut?
Bagaimana dengan matanya?
Bagaimana dengan hidungnya?
Dan, bagaimana dengan...
bibirnya?
Beritahu saya.
Matanya...
biasa sahaja.
Dan, hidungnya...
Hidungnya...
pun biasa sahaja..
Dan, bibirnya...
Saya rasa bibirnya boleh tahan.
Tapi, dia sangat cantik.
Dia ada ramai pekerja yang ditugaskan...
untuk membuatnya kelihatan cantik.
Bajunya yang direka khas...
menyerlahkan susuk tubuhnya.
Dan, kasut tumit tingginya dibuat bukan untuk berjalan,
tapi untuk kecantikan...
agar kakinya nampak panjang.
Yang lebih penting,
dia memiliki...
satu kot yang tidak dimiliki oleh orang lain.
Benang kot itu dibuat daripada duit,
kemudian dijahit oleh ibu bapanya,
dan diserlahkan dengan kebolehan. Ia dipanggil keyakinan.
Ia tidak boleh dilihat,
Tapi, semua orang boleh nampak.
Itu yang membuatkan dia kelihatan berkeyakinan dan cantik.
Saya nampak teruk, bukan?
Saya berada di sesi uji bakat tadi.
Ada seorang budak perempuan panas baran.
Jadi, saya tidak sempat mahu memakai gincu.
Awak tidak sempat memakai gincu,
tapi ia melekat di gigi awak.
Tiba-tiba saya rasa lapar.
Sim Hae Yong mahu saya datang...
tapi Gi Dae Ju tidak mahu saya datang.
Lucu betul cara syarikat awak beroperasi.
Agaknya awak berada di pihak siapa?
Tolonglah saya.
Kawan saya ini umpama isteri saya.
Jadi, awak minta tolong bagi pihak isteri awak?
Berani betul awak!
Awak akan hanya setuju jika saya keluar dengan awak?
Bukankah begitu?
Awak datang jumpa saya hanya apabila awak mahu minta bantuan saya.
Awak yang kejam.
Awak tidak fikir saya guna itu sebagai alasan untuk jumpa awak?
Saya tidak dapat berfikir dengan betul...
setiap kali kita jumpa. Kenapa begitu?
- 6 petang. - 6 petang?
Penggera saya sudah berbunyi.
Bagaimana jika kita mulakan kisah cinta kita?
Presiden Park.
Helo, cik.
Adakah restoran ini juga milik awak?
Itu kedengaran sangat mengecewakan.
Seluruh bangunan ini milik saya.
Kalau begitu, mari kita makan di tempat lain.
Kalau awak makan di sini, pekerja awak akan tertekan.
Jika kita makan di tempat lain, saya akan tertekan.
Saya tahu sebuah restoran sushi yang bagus berhampiran.
Dan, harganya berpatutan...
Jadi, saya boleh bayar guna kad sendiri.
Maksudnya, makanan di situ tidak sedap.
Semua makanan terasa sedap apabila saya bersama orang yang saya suka.
Awak malu-malu mengatakan...
awak suka saya?
Itu cuma andaian saya.
Jika saya makan bersama orang yang saya suka...
Lihat sahajalah. Saya akan tukar andaian awak...
menjadi kenyataan.
Mari!
Pengarah Do.
Ada getah rambut dan kit jahitan di dalam bilik air.
Saya rasa awak tidak perlu dua benda itu. Jadi, saya ambil.
Terima kasih.
Oh Tuhan, terkena di baju saya.
Awak tidur?
Awak mengantuk lagi?
Tidurlah di dalam bilik.
Nampaknya dia tidur.
Saya patut betulkan lehernya.
Saya boleh nampak awak.
Apa?
Dalam mimpi saya,
saya boleh nampak semua.
Ini bukan mimpi.
Awak cantik.
Adakah saya cantik?
Ya. Awak cantik.
Walaupun saya tiada duit?
Walaupun saya tidak memiliki sebuah bangunan?
Walaupun saya tiada ibu bapa?
Alangkah bagusnya kalau ia bukan mimpi.
Apa?
Ini bukan mimpi?
Tentulah tidak.
Kenapa awak begitu dungu?
Bagaimana awak boleh begitu cepat bermimpi?
Sebenarnya...
saya sangka...
awak Veronica.
Ini sayalah, Setiausaha Jeong.
Awak bukannya tahu rupa paras Veronica.
Ya, memanglah.
Itu sahaja yang saya rasa buat sementara ini.
Saya akan berada di sini pada pukul 8 esok pagi.
Selamat tinggal.
Tidak perlulah pergi.
Tidurlah di sini.
Saya akan balik.
Awak boleh tinggal di sini.
Oh Tuhan, tidak. Awak tidak perlu buat begitu untuk saya.
Untuk awak? Awak fikir begitu?
Ini berkenaan utiliti sut.
Saya sering tidur di tempat sebegini tapi ini kali pertama buat awak.
Jadi, ia akan memberi awak lebih kepuasan.
Dari segi ekonomi, ini lebih baik.
Bangun.
Di mana ia?
Apa awak buat?
Setiausaha Jeong, tadi awak bercakap tentang...
kot keyakinan.
Inilah ia.
Setiausaha Jeong, saya mahu awak tinggal di sini beberapa hari...
dengan memakai kot itu.
Ini tiada kena-mengena dengan saya bertimbang rasa.
Saya hanya buat ini untuk diri saya.
Jika awak hilang keyakinan sebelum mesyuarat pemegang saham,
itu akan hanya menyedihkan saya.
Spa buka pada pukul 10 pagi,
manakala bufet sarapan bermula pada pukul 6 pagi.
Pastikan pintu berkunci.
Saya ingat Setiausaha Jeong yang akan balik.
Dia akan menginap di hotel buat sementara waktu.
Mari pulang.
Baiklah, tuan.
Saya Jeong Gal Hee yang menginap di suite ini.
Ya, awak cantik.
Nampaknya saya memang sudah semakin cantik...
seperti saya menjadi dirinya.
Saya sangka...
awak Veronica.
Itu tidak betul.
Tentulah. Itu tidak benar.
Inilah perasaan apabila dapat...
melihat pemandangan di bawah dari atas.
Seronoknya.
(Dua minggu kemudian, hari mesyuarat pemegang saham Rangkaian TnT)
Saya rasa kita pilih salah hari.
Atau mungkin, kita pilih hari yang paling sesuai.
Kenapa awak nampak takut?
Tidaklah.
Saya hanya berharap mesyuarat pemegang saham akan dibatalkan.
Jangan harap itu akan berlaku.
Mereka takkan adakan mesyuarat ini hanya untuk ia dibatalkan.
- Apa awak buat? - Tunggu.
Jantung awak berdegup kencang.
Mungkin awak patut ambil ubat anti hipertensi.
Jangan mengarut.
Saya cuma...
takut sedikit kerana akan melihat...
ramai orang yang tidak berwajah hari ini.
Bukankah itu bagus?
Kenapa?
Ramai orang gementar berdiri di atas pentas...
hingga mereka terpaksa tutup mata.
Tapi, awak pula tidak dapat melihat wajah sesiapa.
Pandang sahaja saya ketika awak di atas pentas.
Lagipun saya juga pemegang saham...
dengan sepuluh unit saham syarikat.
Hanya sepuluh?
Mari.
Tunggu sebentar.
Awak boleh pinjam kot saya.
Pastikan awak kembalikan selepas guna.
Hei...
Saya sangka lebih ramai orang akan datang.
Mesyuarat mula pada pukul 2 petang.
Melainkan seseorang yang ada 100,000 unit saham muncul,
mesyuarat mungkin akan dibatalkan.
Wanita tu perlu datang.
Lembaga pengarah percaya keganasan...
di tempat kerja ialah tindakan tidak bertanggungjawab...
yang menggalakkan penyalahgunaan kuasa...
dan menjejaskan semangat pekerja.
Oleh itu, kami cadangkan peletakan jawatan Pengarah Do Min Ik...
sebagai agenda mesyuarat pemegang saham hari ini.
Tuan.
(Mesyuarat Pemegang Saham Luar Biasa Rangkaian TnT)
Ya, sila teruskan.
Saya mahu dengar pendirian Pengarah Do berkenaan perkara ini.
Ini tidak adil.
Saya sokong usul itu.
Cik.
Gembira berjumpa awak di sini.
Bagaimana awak...
Nampaknya sesuatu yang menarik berlaku dalam syarikat ini.
Jadi, saya datang untuk melihat.
Oh, tidak.
Jika dia lihat...
Lihat siapa?
Begini...
saya tahu ini mungkin kedengaran pelik,
tapi jika awak datang hanya untuk melihat,
boleh awak pergi?
Bagi awak, ia mungkin sesuatu yang menyeronokkan untuk dilihat.
Tapi, nyawa saya menjadi taruhan.
Ia memang kedengaran pelik...
dan saya tidak mahu pergi.
Lagipun,
sudah berapa kali saya beritahu yang awak perlu mempergunakan orang?
Saya tidak tahu jumlah saham awak ada,
Sama ada awak mahu membantu bos awak...
atau awak mahu jatuhkan bos awak.
Walau apa pun niat awak, awak fikir awak ada undi yang cukup?
Saya, sebaliknya,
boleh hapuskan atau selamatkan dia...
dengan satu jari sahaja.
Saya boleh patahkan atau cekik lehernya.
Saya boleh buat apa sahaja yang saya mahu.
Bagaimana?
Awak masih mahu saya pergi?
Seperti yang dicadangkan oleh pemegang saham,
kita akan dengar pendirian Pengarah Do Min Ik.
Patutkah saya pergi?
Saya boleh nampak wajah orang.
(Kehidupan Rahsia Setiausaha Saya)